Koud tochtje

Maasvlakte

Ik loop wat achter qua loggen, maar hierzo wat foto's van een koud fietstochtje op 20 december. Temperatuur en medicijnen spanden samen om mijn voeten aan de pedalen vast te vriezen. Laat ik dat de schuld maar geven dat ik bleef steken bij m'n moeder in Maassluis, die me enthousiast onthaalde met een warme prak. ("Ik had toevallig groente voor twee dagen, komt dat even goed uit, nou kan ik morgen iets anders eten!") Warm van binnen ging ik 's middags weer huiswaards. En al was het bitter-, bitterkoud, mooi was 't wel daar in het Westland.

Origineel geplaatst door Kijkdoos.

Total make-over

Als je, zoals W. , een oudere zus hebt, heeft dat voordelen maar ook nadelen.

Een voordeel is dat je meer speelgoed hebt: niet alleen wat je zelf kreeg, maar ook wat zij doorschuift omdat ze er nu te groot voor is.
Een nadeel is dat je grote zus soms wel erg meisjesachtige dingen doorschuift. Zoals een roze fiets met de titel 'coolgirl'.

Dan is het maar goed dat je een moeder hebt die het leuk vindt om dingen te veranderen.


Zoals een meisjesfiets in een coole tijgerfiets.
W. maakt alweer een paar weken de blitz met zijn brullende gevaarte. Zelfs de jongens uit de bovenbouw zijn jaloers.

Insteken, omslaan...

Ik herinner me nog mijn eerste breiwerkje. Een jaar of tien zal ik zijn geweest en het werd een blauw poppensjaaltje. Knerpende naalden van bezweet garen dat te strak getrokken wordt. Vallende steken die krampachtig opgerakeld worden. En uiteindelijk een erg zigzaggend verloop aan de beide zijkanten. Maar het werd een sjaaltje.

Dochter M wil nu leren breien. Twintig steken heb ik opgezet, in oranje, voor een poppensjaaltje. Daarna ging M aan de slag. Insteken, omslaan, doorhalen, af laten gaan. Ze laat af en toe een paar steken vallen en raapt ze zo goed en zo kwaad als het gaat ook weer op. En, net als ik vroeger, kijkt ze na elke gebreide pen trots hoe het al opschiet.

Bij mij was de lol er snel van af toen zure handwerkjuffen op school zich tegen mijn vorderingen aan gingen bemoeien. Uren zat ik te zweten op een lapje dat vervolgens met een misprijzende blik werd uitgehaald. Wat ben ik blij dat M op school geen handwerkjuf heeft. Van mij mag ze zo lelijk breien als ze wil, als ze er maar lol in heeft.

Marketing

Dochter:
"Ik denk dat Dieuwertje die boot en de pakjes zelf zoek maakt. Want als alles gewoon goed gaat wil er niemand meer naar het jeugdjournaal kijken."

De bal is rond (...?)

Twaalf zwarte vijfhoekjes, twintig witte zeshoekjes. Met elkaar verbonden door 85 naadjes van vijf centimeter elk. Plus vijf zoompjes, vier haken en ogen voor een open- en dichting. Tien vette kranten, gescheurd tot ongeveer tienduizend strookjes vulmateriaal. Daartussen verborg onze dochter het sinterklaascadeautje voor haar klasgenoot.

Ik kijk voortaan met andere ogen naar voetbal. (Ik kijk nooit, ik vang slechts glimpen op, maar voortaan zal die glimp dus anders zijn.) Mededogen zal van mij uitgaan richting bal, nog meer mededogen richting balmaker. Negentig naadjes stug leer aan elkaar zetten en dan wel zo dat de hoekjes precies op elkaar aansluiten, pff. Ik geef het je te doen. Mij is het niet helemaal gelukt, ik moest hier en daar smokkelen. Onze bal is dan ook niet rond, maar een beetje, wat al ik zeggen, een beetje meer zak dan bal. Neem van mij aan: een ronde bal is een huzarenstukje.

Maar is er iemand die daar oog voor heeft, behalve de balmaker zelf? Als een scheidsrechter wordt uitgescholden volgt gelijk een schorsing. Maar hoe zit het met de bal? Wie komt er voor hem op als hij van alle kanten wordt geschopt? Je reinste mishandeling is het. Voor schelden krijg je een rode kaart, maar schelden doet geen zeer zeggen ze, en schoppen des te meer. Arme bal. Dit kúnnen we zo niet laten voortduren. Stop het geschop!

Word ook lid van de Vereniging ter Bescherming van de Weerloze Bal.