Wikkes

Een jaar of drie was hij, dachten ze in het asiel. De grote zwarte kater, die ze Wikkes hadden genoemd, omdat hij als zwerver was opgepikt achter de gelijknamige bouwmarkt. Wij zochten een combi van drie katten. De verzorgster vertelde dat Wikkes zich die nacht in het asiel had ontfermd over twee net binnengebrachte tweejarige katten, broer en zus. Hij was bij hen in het mandje gekropen, gedrag dat heel bijzonder was voor katten in het asiel.
Terwijl de verzorgster vertelde, zat Wikkes op een krukje. Ik stond voor hem. Hij keek me aan, miauwde, ging op zijn achterpoten staan en legde zijn voorpoten op mijn schouder, op elke schouder één poot en duwde zijn kop tegen mijn kin. Ik kwam om katten te kopen, maar in werkelijkheid was ikzelf op dat moment verkocht.
Verknocht raakte ik, vooral aan Wikkes. Hij bleek in meerdere opzichten bijzonder.

Een wandelkat was hij (dan was jij het baasje en ik het hondje, of omgekeerd), een doorbraakkat (ging met schroeven en al dwars door het kattenluikje heen), een doorzetkat (sleepte zich zwaar gewond door de vriesnacht naar huis, bleek mishandeld met als gevolg verbrijzelde rug- en staartwervels, maar herstelde met medicijnen zeer snel).
Een charmeur was hij ook (dierenartsassistenten werden steevast verliefd op hem). En een rover (sleepte complete meerkoeten mee naar huis, maar ook binnen was het niet veilig, lag op de loer om direct als onze aandacht verslapte beslag te leggen op een restje van het een of ander, waardoor Wikkes als bijnaam Bikkes kreeg.)
Hij was een buitenbaasjeskat (had vier extra eetadresjes georganiseerd om het speciale dieetvoer dat hij moest eten te compenseren. Liet al die adresjes geloven dat hij hún exclusieve aanloopkat was en liet één zo'n buitenbaasje - die voerde sheba! - in de waan dat hij binnenkort een nestje zou krijgen, want zo dik... 'Wie weet waarom Wikkes zo Dikkis?'). En een overleefkat (bijna blaasperforatie, daarna penisamputatie en nog wat operaties) en prijzige kat (door de vele medische ingrepen). Duokat ook (snor rechts wit, snor links zwart, verhemelte rechts roze, links zwart). Maar vooral een levenslustige, lieve kat, die kon knuffelen en spinnen als geen ander. Ik kwam nogal eens te laat op een afspraak, omdat een vluchtige aai als afscheid bij Wikkes gewoon niet kon. Als je naar hem keek ging hij al in de houding liggen en spinnen.

Dat spinnen heeft hij volgehouden tot eergister. Pogingen tot eten zelfs tot gister, hoe doodziek hij inmiddels ook was. Vel over been was hij en zeer verzwakt, nadat twee maanden geleden geconstateerd was dat zijn nieren 'op' waren. Vandaag kreeg hij het ook nog eens erg benauwd, hij snakte naar adem. Dat was het moment dat ik besloot de dierenarts te bellen. Die kwam vanmiddag en hielp hem liefdevol uit zijn lijden.

Twaalf volle jaren hebben we van Wikkes genoten. We gaan hem heel erg missen.