Klänetter

Ik had vorige week het recept in de krant zien staan. Voor klänetter, Zweedse kerst- en nieuwjaarslekkernij. Het leek me lekker en het leek me leuk om dat als nieuwjaarsgroet aan de buren te geven. In een papieren mandje met wens.

Ik repte me vandaag tussen de rotjongetjes door naar de super, kocht eieren, meel, suiker en verse frituursmurrie en ging aan het mengen, kneden en uitrollen. En daarna aan het snijden en 'strikken'.

Helaas kwamen er niet de 40-50 stuks uit die het recept had beloofd. Met moeite kreeg ik er 25 uit. Kleintjes ook nog, veel kleiner dan de foto op deze site suggereert. Twee buren konden we verblijden met een mandje ervan, één buur weet van niks. Die krijgt volgend jaar extra, want voor een nieuwe voorraad deeg had ik niet genoeg eieren.

Afspraak met mezelf voor volgend jaar: 10 eierdooiers, 400 gram meel. En twee (ipv één) cakes maken van het overgebleven eiwit.

Ze zijn trouwens wel errug lekker, die klänetter. Zoals het recept in de krant al meldde: niet zo slap als een flap, niet zo sponzig als een bol, maar lekker krokant. Van mij mogen ze de oliebollen verdringen.

Oh ja, jullie wens ik ook - ook al zonder klänetter - een mooi 2010!

Hoor wie klopt daar kind'ren?

De eerste keer begon het heel vroeg in de ochtend, nog voor de krantenbezorger was geweest. En ook nog voor de kachel zijn eerste aanloopje nam en muren en buizen krakend wat liet uitzetten. Klop klop klop.
Op het dak, meende ik, waar we vlak onder slapen. En dan wel aan de kant van meneer Algje. Maar hij dacht dat het aan mijn kant was. Ik was allang blij dat hij het ook hoorde, want dat betekende dat de klopgeest niet tussen mijn oren zat maar ergens daarbuiten. Het had iets van een kip die graantjes pikt van een triplex bordje. Een beetje onregelmatig, alsof ze af en toe om zich heen keek, om dan weer snel verder te pikken. Pok pok pok. Ik moest denken aan de kraaien die soms in het voorjaar flink huishouden op ons platte dak, maar dan hoor je ook altijd wel hun gehuppel.

De nacht erop begon de klopgeest al kort na twaalven. En in de nachten daarna werd ik regelmatig gewekt en uit de slaap gehouden door de spookkip. Een muis? Nee, het was geen knagen en we hoorden geen getrippel of geschuif. En zodra je je hoofd optilde om goed te luisteren waar het vandaan kwam, hield het zich stil. Iets in de schoorsteen? Een houtworm? Of bed of dak dat op instorten staat? Maar dat is toch niet zo alert om daarmee op te houden zodra één van ons het hoofd van het kussen tilt? Volgens mij leeft de klopgeest en is-ie alert op onze bewegingen. Maar om nou je hoofd opgetild te houden terwijl je slaapt...

Gebroken nachten dus. Na een paar uur wakker liggen besloot ik afgelopen nacht om toch maar te verkassen naar een koud logeerbed om nog een uurtje te pikken voor de wekker zou gaan. Geestig vind ik de klopgeest allang niet meer. Meneer Algje heeft vandaag alle schroeven die hij op zolder kon vinden aangedraaid. Misschien helpt het, maar ik heb het beddengoed in de aanslag en bij de eerste klop verdwijn ik weer naar het logeerbed.

PS vooralsnog ga ik ervan uit dat deze doodsklopper de boosdoener is.