Tas

Bericht in de mailbox. De tas-met-foto-opdruk die ik bij de HEMA liet maken voor dochterlief was klaar en zou binnen twee werkdagen af te halen zijn op de vestiging in mijn stad. Dat is vijf dagen eerder dan ze hadden voorspeld. Jippie.

Volgens instructie ga ik met de geprinte e-mail naar die vestiging. Daar wacht me een officieel onthaal. De directeur zelf drukt me stevig de hand. Een hooggehakte secretaresse laat me naar de camera's lachen. En dan wordt de tas overhandigd. Maar die is helemaal niet zoals ik bedoeld had. In plaats van een grote foto op de hele voorflap, staat er een piepklein fotootje links boven een band op die voorkant. 'Dat hebt u zelf zo opgegeven', zegt de directeur. 'Weet u niet meer dat u hebt opgegeven dat het links uitgelijnd moest worden? Dan kan het nooit een flapvullende foto zijn geweest.'

Ik kijk zo bedremmeld dat hij besluit om ter plekke te controleren of er niet per ongeluk achter de schermen iets anders is gebeurd dan het opgaveformulier in het scherm aangaf. Andere labels aan de invulvakjes of het verschuiven van de data in de database. Hij belt met boven en krijgt inlogcodes zodat hij hier, bij de taarten en chocoladeletters achter in de zaak, in de computer kan kijken. En meldt even later dat ik het toch echt verkeerd heb opgegeven.

'Is er geen oplossing voor?' vraag ik. 'Kan de kleine foto er niet afgehaald en tegen een aardig prijsje opnieuw, maar dan groot opgezet?' Nee, dat kan niet. 'Maar u kunt natuurlijk wel nu gelijk een nieuwe tas bestellen. Met grote foto.' De man in zijn lichtblauwgeblokte overhemd en zwarte colbert kijkt me aan alsof hij een fantastische oplossing aanbiedt.
Dacht het niet. Nog eens twintig euro is net teveel om zomaar extra uit te geven. Teleurgesteld druip ik af en word wakker. Het is 3 uur 48 en nog volledig donker. Het duurt zeker tien minuten voor mijn ontstemde gevoel verdwijnt. Dat gebeurt pas als ik wakker genoeg ben om me te realiseren dat wat in die droom gebeurde, in werkelijkheid helemaal niet kan: bij die tas kon je geen fotomaten opgeven, de tas had alleen de optie van een flapvullende foto.

Maandag ga ik de tas halen. Ik ben ben benieuwd of ik de directeur nog zie. Dan zal ik hem zeggen dat hij mij niet meer zo de stuipen op het lijf moet jagen.