Bellenblaas

bellenblaas
Originally uploaded by Kijkdoos

Ooit, lang geleden, is bij ons de huisregel ingesteld dat ons kroost vanaf een bepaald tijdstip naar beneden mocht gaan om een halfuurtje tv te kijken. Na dat halfuurtje mochten ze ons wekken. Dat scheelde ons uren slaap, want voor die tijd wekten ze ons nogal eens om een uur of half zes, ook in het weekend, omdat deze vroege vogeltjes dan wel klaar waren met de nacht. Nu mochten ze in het weekend om half acht naar beneden en hoefden we pas om acht uur ons nest uit te komen.

Toch houd ik er niet zo van, dat drukke beeldschermgedoe 's morgens. Al helemaal niet voor mezelf (ik zorg dat ik pas beneden verschijn als de tv al bijna uit moet), maar ook niet voor de kinderen. Maar ja, hoe moeilijk mag ik doen? Hoeveel kwaad schuilt er in? Dat ikzelf er geïrriteerd van word, is geen reden om mijn wil op te leggen aan de rest.

Vanmorgen was ik eens als eerste wakker, om zes uur. Ik heb nog een uurtje geprobeerd of er niet nog wat uit te slapen viel, maar nee. Om zeven uur dekte ik de tafel. Om kwart over zeven kwam zoon naar beneden. En omdat de tafel al gedekt was, ging de tv niet aan. Zoon genoot van een geroosterd boterhammetje en we babbelden wat. Over waarom boter eigenlijk boter heet en margarine margarine. (Ik zou het niet weten, maar heb beloofd dat maandag op te zoeken in het etymologisch woordenboek.) 'En hoe sterk moeten laserstralen wel niet zijn, dat ze ijzer laten smelten!' constateerde zoon.
Van die dingen dus. Genieten.

Na het ontbijt keek hij even verlangend naar de tv. Ik schudde van nee. Toen keek hij in de speelgoedkast. En trok daar een bellenblaasdoosje tevoorschijn. Een doosje met niet alleen het spul, maar ook vernuftige dingetjes om allerlei soorten bellen te blazen, zelfs vierkante. Hij was er nooit zo in geïnteresseerd geweest, maar nu ineens wel.

Even later stonden we buiten enthousiast te bellenblazen. Dochter keek vanuit haar slaapkamerraam nog wat slaperig naar de bellen die voorbijvlogen. Zoon slaakte enthousiaste kreten vanwege de bijzondere kleuren, vormen en grootte. We genoten. En proefden beiden dat bellenblaas niet lekker smaakt. Ook dat is goed te weten.

Om een uur of half negen kwam meneer Algje ontbijten en keek verbaasd naar zoon. Hij was verbaasd dat zoon niet in zijn ik-weet-niks-om-te-doen-mag-ik-tv-kijken-modus zat.

Ik zie bevestigd wat ik altijd voelde. De tv doodt creativiteit en maakt afhankelijk. Of het bij iedereen zo werkt weet ik niet, maar zoon wordt er hangerig van. Hij kan niet bedenken wat hij zal doen en verveelt zich zodra het scherm uitgaat. Een dag die zonder beeldscherm begint staat meer in het echte leven. Het leven van bellenblazen en botervragen.