Binnenvetter

Twee weken heeft ze het voor zich gehouden. Twee weken waarin ze steeds vaker klaagde over vermoeidheid. En ik me maar afvragen of ze te laat ging slapen of dat misschien haar matras gekeerd moest, of dat ze meer buitenlicht op haar bleke vel moest laten vallen, of...

Vlak voordat ik naar het oudergesprek ging, kwam het hoge woord eruit. Ze had een onvoldoende voor haar geschiedenis-so. Haar eerste onvoldoende in twee jaar. Eerst dacht ik dat het een grapje was, want ze zei het met een raar lachje. Maar het was geen grapje, dat zag ik daarna ook wel aan haar gezicht. Geschiedenis was juist één van de onderwerpen die ik op school wilde aankaarten: dat ze dat vak zo moeilijk vindt om te leren. Andere vakken gaan als een trein, maar met geschiedenis kan ze geen kant op, hoe ze ook haar best doet. Ik wilde haar leraar vragen of hij suggesties kon geven hoe ze dit kon aanpakken. Niet omdat ik zo'n pushmoeder ben die niet tevreden is voor haar kind alleen nog maar negens en tienen haalt. Maar omdat ik vermoedde dat het hier ging om een specifieke manier van leren die ze ook kan leren, als ze maar even weet hoe. En vooral omdat ze zelf zo gestresst wordt van slechte cijfers waar ze geen grip op heeft.

Nou ja, twee weken liep ze er dus mee rond en nu, vlak voor de ouderavond, moest ze het wel zeggen, anders zou ik het op school horen. Er was geen tijd om er over door te praten. Ik feliciteerde haar met haar eerste onvoldoende, vooral ook om te benadrukken dat wíj het niet erg vinden. Na het oudergesprek kwam ik er nog even op terug. Was ze bang geweest dat wij boos waren op haar onvoldoende? Nee, ze wist al lang dat wij het niet erg vonden. Maar ze vond het zelf zo erg dat ze het niet zou kunnen zeggen zonder te huilen. En daarom durfde ze het niet te zeggen.

En daarvan moet ik van binnen een beetje huilen. Dat die lieve, ontzettendhaarbestdoende, geweldige dochter zo vreselijk in haar eentje aan het tobben is om zich groot te houden. Dat ze niet wil huilen. Ook al weet ze dat wij dat óók niet erg vinden. Hoe eenzaam is dat! Ik probeer het te snappen, in te voelen. Soms denk ik dat ik er bijna bij ben, maar net niet helemaal. Twaalf jaar is ze. Mijn kleine meid die alles alleen denkt te moeten kunnen.