Apollo

Apollo
Originally uploaded by Kijkdoos

Na een aantal geestdodende lessen over het tekenen van plooien, mochten we eindelijk weer met acryl aan de slag. De gipsen kop van Apollo werd op een sokkel gezet met een felle lamp erop.

Vijf avonden ploeterden we met kwasten en verf terwijl Maistro Andrej ons aanwijzingen gaf. Nu eens was de kaaklijn niet in orde, dan weer moest er iets met de ogen. Enthousiast wierp ik me op de weelderige krullen, maar dat mocht niet van Andrej, dat haar was slechts omlijsting en moest vooral niet teveel de aandacht trekken. Ik vereenvouigde het haar, maar de driehoek die daardoor ontstond mocht ook niet. Driehoeken waren uit den boze, schildertechnisch gesproken. Uit protest heb ik een driehoekje onder de kop geschilderd, donker in donker, onzichtbaar voor Andrej.

Telkens dacht ik dat het nu wel ongeveer klaar was, maar dan kwam Andrej weer met de opmerking dat de neus iets te lang was, de mond te dun of de ogen te contrastrijk. Ten slotte moest de kleur van de achtergrond nog anders. Achteraf denk ik dat hij nog gelijk had ook: de laatste wijziging leek van dichtbij een ramp, maar op afstand zag het er ineens goed uit.

'Nu ben ik klaar, wat je er ook van zegt', zei ik tegen het eind van de laatste les. Andrej bekeek het schilderij. 'De achtergrond is mooi geworden', zei hij.
Vijf avonden je stinkende best doen en tegen mijn gewoonte in nog heel gehoorzaam zijn ook. En dan is het enige positieve dat de leraar noemt iets dat je in de laatste tien minuten hebt aangebracht.
Gelukkig volg ik de lessen om iets te leren én om de lol van het schilderen, niet voor de goedkeuring van de leraar.

Na mijn diepe zucht gaf hij trouwens toe dat er wel meer goed was aan dit schilderij. Een schilderleraar is niet vanzelf een goede coach.