Uitgeteld
Originally uploaded by Kijkdoos
De koters waren niet te stuiten. De tweede en derde ochtend was het hondje om half tien 's morgens al twee keer uitgelaten. Gewoon omdat ze dat zo leuk vonden.
's Middags was gereserveerd voor het grotere werk. De eerste dag naar de binnenstad - daarover schreef ik in het vorige blogje. De tweede dag naar het strand. De foto bij dit blog toont het resultaat: hij plofte gelijk in zijn mand en met een 'pok' landde zijn snuit op het vloerkleed, waar die bleef liggen.
Vanmiddag gingen we naar het bos. Daar moest hij helaas aangelijnd blijven. Maar dochter wilde hem toch laten rennen, dus na afloop was het hondje niet zo moe, maar dochter des te meer.
Zoon was niet moe, terwijl we veel meer kilometers hadden gemaakt dan de eerste dag. Dat lag aan de weg, zei hij: harde straatstenen zijn vermoeiender dan zand- en bospaadjes. En bovendien wordt hij in de natuur lang zo snel niet moe als in de stad.
De tranen bleven nog maar net binnen toen het tijd was om afscheid te nemen. En Rocky bleef ook nog maar net binnen, als het aan de kinderen had gelegen, was hij meegesmokkeld.
Berichten
2 reacties:
Als jullie dus meer tijd hadden gehad, waren echt de pootjes afgesleten! Jammer, als wij naar Terschelling gaan, zijn de vakanties nog niet begonnen!:)
Die van ons hebben al van die korte pootjes...
En urenlang wandelen kunnen ze ook al niet meer. Tenminste, Famke niet. Droefke misschien nog wel, maar ja als zus niet meer kan, krijgt broer ook niet meer de kans...
Maar rustige blokjes om, dat lukt nog wel. :-)
In ieder geval heeft dochter haar hart weer even kunnen ophalen.
Misschien toch maar zelf een hondje aanschaffen? :-)
Een reactie plaatsen