Oppassen

Alkmaar. Drie dagen met ons drieën (Algje en de Algjekoters) oppassen op een hoogbenige hond met een allerliefst snuitje. En op een vrijstaand huis, waarvan het baasje een paar dagen weg is. Dochter is gek op honden en deze oppasdeal was dé oplossing om haar een beetje aan haar trekken te laten komen.

Het is een huis vol verrassingen. Overal vinden we sokken en her en der ook andere kleren. Die verzamelen we nu in de bijkeuken. Alleen de sloffen bovenop de twee meter hoge verwarming laat ik daar liggen. Anders kan de eigenares ze niet meer terugvinden misschien. Midden in de kamer staat een klerenkast. De meubels kriskras door elkaar. We hebben wat gereorganiseerd, zodat we samen aan tafel kunnen zitten en we op de bank niet met de rug naar de kamer zitten.

De keuken is het leukst. Een schone lege pan staat in de koelkast naast een restje pizza in de doos. Ook in de koelkast een blikopener naast een soepblikje met treklip. Geen kruiden, geen zout, geen olie of azijn, geen beleg, wel drie bordjes verdeeld over twee kastjes en bestek verdeeld over drie laden. In een van de kastjes een doosje thee naast een fotootje in een zilveren lijstje. In een ander keukenkastje een boek over windows-98. De la onder de oven is in z'n geheel gereserveerd voor de afstandsbediening van de breedbeeld-tv die in de kamer staat, maar die alleen vaag beeld met veel sneeuw geeft. Een prachtige koffiemachine die eerst schoongemaakt en geprogrammeerd moet worden voor ik van verse bonen een echte kop koffie kan zetten. Ik ben een uurtje zoet, maar de koffie smaakt heerlijk. Het bad waarop ik me verheugd had (in een luxe badkamer met dimbaar licht) viel wat tegen: ik had speciaal badolie gekocht (want in het hele huis geen zeep of shampoo te bekennen), maar er is geen stopje. Wat een ingebouwde stop leek, blijkt niet te werken. Via twitter heb ik inmiddels prachtige alternatieven voor het badstopje aangereikt gekregen, dus morgen ga ik het nog eens creatief proberen met een washandje in een plastic zakje.

Ik had het baasje beloof dat we zoveel met het hondje zouden wandelen dat er tien centimeter van zijn lange poten zou afslijten. Dat kan hij makkelijk hebben. Hij is een kruising van een Afghaanse windhond met iets onbestemds. De Algjekoters gingen gelijk een stukje met hem rennen in het park en dochter vertelde dat ze hem niet kon bijhouden. Vanmiddag zou het echte werk beginnen, met een wandeling naar het centrum. Het hondje vond het geweldig, maar de Algjes klaagden steen en been. Hún pootjes sleten.