Ruzie leren maken

Er is ruzie in de familie. Ik ben kwaad over de acties van één van mijn schoonzussen tegenover onze moeder en op mijn broer in haar kielzog die haar verdedigt. De broer is boos dat ik boos op hen ben. Dat uit hij door in de slachtofferrol te kruipen, door zich als een klein kind te verschuilen achter zijn vrouw en door verwoede pogingen tot emotionele chantage.

Ik ben geen goede ruziemaker. Secundair is een eufemisme als het mijn reacties betreft. Kwartair komt eerder in de buurt. Zodra mijn hartslag zich versnelt en adrenaline door mijn aderen jaagt, ga ik eerst eens goed nadenken of het wel helemaal terecht is dat ik boos ben. En zo ja, wat dan de argumenten zijn. En wat de ander daar tegenover zou kunnen inbrengen. En of ik niet zelf ook een aandeel zou kunnen hebben in dat gedrag van die ander. Of de schuld niet eigenlijk bij mij ligt. En kom ik hier niet helemaal uit, dan bedenk ik dat ik er misschien maar gewoon boven moet staan. Dat ik me niet moet verlagen tot het niveau van die andere boef. Zo heb ik dat geleerd, als kind al. Heel arrogant natuurlijk. En, naar nu blijkt, heel slecht voor mijn bloeddruk.

Want stoom die mijn oren uit wil, maar eerst langs vijftig revisierondes moet voor ik een mail durf te versturen, dat geeft nogal wat druk daarbinnen. En het duurt ook allemaal erg lang als je twee, drie dagen nadenkt voor je reageert. Misschien daarom wel dat in onze familie conflicten na veertig jaar nog eens boven tafel komen. Omdat we nooit voldoende tijd hebben gehad om ze gewoon uit te vechten.

Waarom het nu anders is, ik weet het niet precies. Wel ongeveer, maar ik heb niet eens zin om erover na te denken. De behoefte om elk woord van mezelf op een goudschaaltje te wegen is weg. Die overdreven redelijkheid heeft me in het verleden ook zelden een constructieve oplossing van het conflict opgeleverd. Sterker nog, de tegenpartij vond altijd wel iets om mijn woorden te verdraaien zodat ik toch de kwaaie pier was. Dus de enige revisie die ik nu nog op een mail loslaat is er eentje waarin ik alles nog een tandje scherper formuleer.  Niks harmonie, niks goede wil, niks constructieve bijdrage. Ik ben gewoon kwaad, punt uit.

Alleen geen conflict hebben is prettiger. Maar als ik toch kwaad moet zijn, dan liever zo klaar als dit klontje.